Çöp Masallarından Çöp İnsanlarına

Gazeteciliğin çok zor olduğunu düşünmeme sebep olan hikâyelerinden birini paylaşıyorum bugün. Sadece iki gün öncesinde, 1 Mayıs günü Taksim’e çıkmak isteyen işçilere, gençlere polis ateş açmış, genç işçi Mehmet Akif Dalcı’yı gözümüzün önünde başından vurup öldürmüş. Hemen ertesi gün, 4 Mayıs’ta da cenazesi kaldırılacak Zeytinburnu’ndan. Orada da büyük bir polis saldırısı olacağından endişeliyiz ama şiddetin boyutunu yaşayana kadar kestiremiyoruz. Böyle bir ruh hali içinde Halkalı Şehir Çöplüğü’ndeyim.

Bilen bilir, hem İstanbul’un hem de memleketin en büyük çöplüğüydü Halkalı. Artık yavaş yavaş kapatılacağı (1994’te kapatıldı) konuşulmaya başlanmıştı. Biz de sevgili Ali Kemal Yılmaz (serinin son fotoğrafında) ile birlikte Sokak dergisi için çöplüğe gidip, çöp yığınlarının içinden halen işe yarayacak bir şeyler bulup toplamayı iş edinmiş onlarca insanın hikâyesine bakalım demiştik. Benliğimizi harmanlayan kitaplardan biri olan Latife Tekin’in Berci Kristin Çöp Masalları’ndaki gecekondu mahallelerindeki yoksulluk, yalnızlık, yabancılaşma hallerinin fantastik kurgusunu aklımda tutarak gittiğim Halkalı Çöplüğü’nde bambaşka bir gerçeklikle karşılaşınca şaşırıp kaldığımı hatırlıyorum. Ayıklayıcılar, çöp kamyonu şoförleri, çöplük görevlileri… Tek bir günde, bir iki saat içinde anlatılır hikâye değil. Gazetecilik ise bunu gerektiriyor. Devlet memurlarının işlediği bir cinayetin ertesinde, gencecik bir insanın cenazesinin arifesinde çöp insanlarının masalıyla değil günlük rutinlerinin sıradanlığıyla karşılaşıp bunun da kaydını düşmeyi gerektiriyor.

Fotoğraflar: Yücel Tunca – Halkalı Şehir Çöplüğü, İstanbul, 3 Mayıs 1989

















www.yuceltunca.net


Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı

Mekânlar Ve Tarzlar Arasında Dolaşan Bakış: 'Hal', 'Köprü' ve 'Kule'

Resim
Üniversite yıllarında okuldan çıkıp, Beyazıt’taki Çınaraltı kahvesinde çay içtikten sonra Hüseyin Avni Dede’nin önüne serdiği kitaplara göz ucuyla bakıp Sahaflar Çarşısı’ndaki yabancı fotoğraf dergilerinin eski sayılarını karıştırmaya koşardık. Neye niyet neye kısmet, henüz almamış olduğumuz Sol yayınlarından şahane indirime girmiş bir kitap denk düşerse, fotoğraf dergisini değil de tartışmalarda arkadaşlarımızın yüzüne boş boş bakmayalım diye öncelikli olarak indirimdeki o kitabı alırdık. Sahaflar Çarşısı’ndan bir kitap ya da dergi almak tam bir neşelenme gerekçesiydi; güle oynaya Kapalı Çarşı’ya dalar, çarşının Nuruosmaniye kapısını kullanarak Cağaloğlu’na varır, buradaki gazete binalarına toy bir heyecanla baka baka Bab-ı Ali Caddesi’nden aşağıya yine kitapçı vitrinlerinde epey oyalanarak Sirkeci’ye iner, fotoğraf makinesi satan dükkânlardaki satıcıları sorularımızla hayata küstürüp Eminönü’ne ulaşırdık. Bu rutinin bir defasında Eminönü’ndeki ‘sebze hali’nde bir kare fotoğraf çekm...
Devamı

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1989
Devamı