Bugün Günlerden İsmail Beşikçi’ye Saygı Günü Olsun – 1990-92

Kürtler ve Kürt Sorunu üzerine okuduğum kitapların neredeyse yarısı sosyolog İsmail Beşikçi’nin yazdıklarıdır muhtemelen. İlk olarak “Bir Aydın, Bir Örgüt Ve Kürt Sorunu”nu alıp okuduğumu; “Bilim - Resmi İdeoloji Devlet - Demokrasi ve Kürt Sorunu” kitabını imzalattığımda da çok heyecanlandığımı hatırlıyorum. Memleketin 80’lerde, 90’larda ve bugün halen en büyük tabularından biri olmaya devam eden Kürt Sorunu’nu akademik duruşu ve politik bakışıyla tartışmaya açan, devletin elini ayağına dolaştıran, bunun bedeli olarak toplamda yirmi yıla yakın mahpus kalan, birçok mevzuyu kitaplarından öğrendiğiniz biri ile yüz yüze gelmek elbette büyük heyecan yaratıyor.

‘90’ların başlarında yeniden tutuklanıp, aynı yıl içinde serbest bırakıldığında bir söyleşi vesilesi ile ilk kez tanıştığım Beşikçi’yi Ankara’da birkaç yıl içinde üç kez fotoğraflama fırsatı bulmuştum. Bu çekimlerden biri arşivimde olmasa da diğer ikisinden birer ikişer kare alıp dosyaya koymayı akıl etmişim neyse ki. Bugün 1990 yılının sonlarında yanlış hatırlamıyorsam avukatının ofisinde ve 1992’de evinde yaptığım çekimlerden elimde kalan fotoğrafları paylaşıyorum.

Birkaç ay önce arşiv klasörlerindeki tarama sırası Sarı Hoca’nın yani İsmail Beşikçi’nin fotoğraflarına geldiğinde kendi kendime, “fotoğrafları paylaşacağım gün Arşiv Kazısı’nın hocaya saygı günü olsun” demiştim. Öyle olsun hakikaten; bugün günlerden İsmail Beşikçi’ye saygı günü olsun. Bu vesile ile Beşikçi’nin ve vakfının web sitesine göz atmak isteyenler olacaktır. Adresi şöyle:

https://ismailbesikci.org/

https://ismailbesikcivakfi.org/

Fotoğraflar: Yücel Tunca – Ankara, 1990 ve 1992










Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1989
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı