Cezaevlerindeki Şiddeti Protesto Gösterisine Şiddetli Müdahale – 1989


Cezaevlerindeki insanlık dışı koşulların düzeltilmesi için Eskişehir Özel Tip Cezaevi’nde siyasi tutukluların başlattığı açlık grevinin beşinci haftasında devlet ani bir sürgün sevki kararı alarak tüm mahkûmları Aydın Cezaevi’ne sevk etti. 280 kişi, nefes almanın dahi zor olduğu ve bu yüzden “tabutluk” diye bilinen nakil araçlarına zorla bindirildi, bir güne yakın süren yol boyunca susuz bırakıldı, Aydın Cezaevi’ne geldiklerinde sopa ve dipçiklerin kullanıldığı ağır bir dayakla karşılandı. Mehmet Yalçınkaya ve Hüseyin Hüsnü Eroğlu adlı iki siyasi tutuklu bu şiddet ortamında hayatını kaybetti.

Bu dönemde bazı kaynaklar ölümlerin kurşun yarasından kaynaklandığını öne sürerken, bazı kaynaklar da dayak sırasında aldıkları darbelerin ölüme yol açtığını ileri sürmüştü. Devlet ise ölümlerin açlığa ve susuz kalmaya bağlı olduğunu açıkladı.

İki tutuklunun öldürülmesi, onlarcasının yaralanması ile sonuçlanan Aydın Cezaevi Katliamı’nın duyulması üzerine 10’dan fazla cezaevindeki tutuklu ve hükümlüler açlık grevine başladı. Diğer yandan başta İstanbul ve Ankara olmak üzere birçok kentte protesto amaçlı korsan gösteriler düzenlendi. Bu gösterilerden bir de İstanbul’da Haseki’de gerçekleşti. Kısa süreliğine trafiği durdurarak sloganlarla katliamı protesto eden gruba polis müdahalede bulundu. Cop ve sopalarla yapılan müdahale sonucu bazı gençler yaralandı, bir kısmı gözaltına alındı. Sert müdahalelerinin görüntülemesini istemeyen polisler gazetecileri de makinelerini kırmakla tehdit etti.

Fotoğraf: Yücel Tunca – Haseki, İstanbul, Ağustos 1989






Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1989
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı