Kaybedilen Çocuğunun Bedenini Ormanda Aramak – 1995


Hasan Ocak’ın, 1995’in Mart ayında polis tarafından gözaltına alındıktan sonra kaybedilmesi sonrasında yüzlerce benzer vakada yakınları kaybedilenlerin hak mücadelesi ortaklaşmış ve her cumartesi günü Galatasaray meydanında yapılan protesto gösterilerine evrilmişti. 27 Mayıs 1995 Cumartesi günü ilk eylemlerini yapan Cumartesi Anneleri, sık sık polis saldırısına uğramalarına, gözaltına alınmalarına rağmen yakınlarının akıbetini öğrenmek ve suçlu devlet görevlilerinin yargılanması yoluyla adaleti kısmen de olsa sağlamak için mücadelelerini günümüze kadar sürdürdüler.

Hasan Ocak’ın kaybedilmesinin ardından, Beykoz ormanlarında kimliği belirsiz bir erkek cesedinin bulunması, gözaltı sürecinde öldürülen kişilerin bedenlerinin bu bölgedeki ormanlara bırakıldığı yönündeki iddiaları güçlendirmişti. Bugün paylaştığım fotoğrafların arşiv dosyasına gün ve ay bilgisi yazmamış olduğum için Nisan 1995 sonrası olarak belirtebileceğim bir zamanda kayıp yakınları, avukatlar, İHD yetkilileri ve küçük bir grup gazeteci olarak Beykoz ormanlarında uzun bir arama yürüyüşü yapmış, duygusal anlamda muhtemelen hayatımızın en zor günlerinden birini yaşamıştık.

(Yayınladığım üçüncü fotoğraf hakkında şu notu düşeyim: Arşiv dosyasının içinden çıkan bu orman fotoğrafının o güne ait olup olmadığından emin değilim. Gazetede (Evrensel) kullanılması düşüncesiyle dosyaya konmuş bu fotoğrafı o gün çekmiş olabileceğim gibi başka bir yer ve zamanda çekmiş de olabilirim.)

Fotoğraf: Yücel Tunca – Beykoz, İstanbul, 1995






Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1989
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı