Basın Emekçileri Valiliğe Yürüyor - 1989


Gazete gazetesinden Sami Başaran ve Ahmet Altınkaya’dan sadece bir hafta sonra bu kez Kamil Başaran vurulunca Bâb-ı Âli’deki basın emekçilerinin sabrı taşmış, bu cinayetlerin önünü alamayan başta vali olmak üzere emniyet yetkilileri protesto edilmeye başlandı. Sistemsel bir çözülmeden kaynaklanan ve hatta bizzat sistemin kendisinin üretimi olan bu cinayetlerin yeni bir dönemin başlangıç noktası olduğunu henüz çok az kişi biliyordu.


7 Kasım’da mafyatik aşiret lideri Cemal Sincar, Sami Başaran ve Ahmet Altınkaya’yı vurmuştu. Sami Başaran ölürken Altınkaya saldırıyı ağır yaralı atlatmıştı. 14 Kasım’da ise bu kez Galata Köprüsü altındaki lokantacılardan biri olan Hakkı Morgül, Gazete gazetesini basarak Kamil Başaran’ı vurmuştu. Dört ay kadar komada kalan Kamil Başaran 28 Şubat 1990’da hayatını kaybedecekti. Bundan sadece bir hafta sonra da gazeteci Çetin Emeç kontrgerilla tarafından düzenlenen bir suikaste kurban gidecek, memleketin bitmek bilmeyen karanlık çağlarından yeni bir tanesi daha başlayacaktı.


İşte bu on yıllık şiddet dalgasının ilk yılında Gazete gazetesi emekçilerine yönelik gerçekleşen saldırılar gazetecileri bir kez daha sokağa dökmüştü. Bundan önce 1 Mayıs 1989’da polis tarafından öldürülen genç işçi Mehmet Akif Dalcı’nın cenazesinde polisin, törene katılanların yanı sıra gazetecilere de ölümcül bir şiddetle saldırması basın emekçileri arasında infial yaratmış, gazeteciler İstanbul Valiliği’ne yürüyerek polis şiddetini protesto etmişti. Aradan altı ay geçtikten sonra gazeteciler bu kez öldürülen, ağır yaralanan arkadaşları, meslektaşları için yine Cağaloğlu’ndaki gazete binalarından çıkıp kol kola girerek, pankart ve sloganlarla yine İstanbul Valiliği’ne yürüyordu.


Polis engelini aşarak Valiliğin demir parmaklıklarına pankartları asan gazeteciler adına Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Nezih Demirkent’in yaptığı konuşma sonrasında yokuştan yukarıya, gazete binalarına doğru yeniden yürüyüşe geçen gazetecilerin öfkesi o gün, kendilerini çok yakından videoya çekerek taciz eden bir polis kameramanına patlayacak, memur valiliğe kadar kovalanacaktı.


Fotoğraflar: Yücel Tunca – Cağaloğlu, İstanbul, 14 Kasım 1989



























Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1990
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı