“Güneye Giderken Güneş Yükseliyordu”-I (Akyaka) – 1985

Madem yaz günlerinin tam ortasındayız, o halde arşiv kazısından,  41 yıl önce, henüz 19 yaşındayken, yarı otostop yaparak tek başıma çıktığım yolculukta çektiğim fotoğrafları çıkarayım dedim.

Marmaris’e doğru giden otobüsten Gökova kavşağında, bir tünel gibi uzanan okaliptüs ağaçlarının koyu gölgesine indim. Temmuz sıcağına rağmen yürüyebilmek için on adımda bir Azmak deresinin buz gibi suyuna bırakıyordum kendimi.

Yol boyunca kulağımdaki ‘walkman’den Cat Stevens dinliyordum. Mona Bone Jakon albümündeki My Lady D’Arbanville’i tekrar tekrar dinlemek için kasedi her seferinde geriye sarmak gerekiyordu. Sınırlı sayıdaki pil stoğu bitmesin diye bir kalem yardımıyla geri sarılırdı kasetler, haliyle ben de öyle yapıyordum. Bizim için Cat Stevens, Cat Stevens’tı hâlâ, Yusuf İslamlaşmamıştı, öyle biliyorduk. İletişimin zayıf olduğu yıllardı; adamın 1977’de Müslüman olduğunu, 78’de adını sanını değiştirdiğini çok sonra öğrendik. Neyse, mevzu bu değil zaten…

Okaliptusların gölgesinden Azmak’ın billur gibi suyuna, kaya mezarlarından Akyaka’nın huzurlu manzaralarına, Gökova Körfezi'nin ışıltılı, berrak sularından Orman İşletmeleri kampına kadar attığım her adımda büyüdüğümü hissettiğim bir yolculuktaydım. Ayaklarımda espadril, üstümde kırmızı bir tişört, altımda eski Wrangler’den kesilmiş bir kot şort vardı. Omuzlarımda iki fotoğraf makinesi ve içimde de kırık dökük kocaman bir aşk taşıyordum. Bugünden bakınca öyle görünmüyor ama hiç kolay değildi…

Ertesi gün Azmak boyunca geri yürüdüm. Okaliptuslarla vedalaştım. Gölge bir yol kenarında çitlere oturup otostop çektim.  Gördüğü her farklı insanı turist, her turisti de Fransız sanan Galatasaray Lisesi mezunu bir çift haliyle beni de Fransız turist sanıp arabalarına aldı. Birlikte Bodrum’a doğru yola çıktığımızda güneş yükseliyordu.

Fotoğraflar: Yücel Tunca – Akyaka, Gökova, Muğla, Temmuz 1985