Madımak Katliamı: Bezirci ve Çimen’in Cenazesinde Sel Olup Akan Şehir – 1993

 

2 Temmuz 1993 Cuma günü, Sivas’taki bazı camilerden çıkan şeriatçı ve milliyetçi faşist gruplar cami avlusunda önce ABD bayrağı yakmış ardından Pir Sultan Abdal Kültür Şenlikleri kapsamında kentte yapılan etkinliklere saldırmışlardı. Öğle saatlerinden akşam sekize kadar devam eden yürüyüş ve saldırıların son noktasında Madımak Oteli saatlerce taşlandıktan sonra içindekilerle beraber ateşe verilmişti. Öncelikli olarak Aziz Nesin’i öldürmeyi hedefleyenler bunu yapamamış olsalar da otele sığınmış durumdaki birçok Alevi ve sosyalisti, genç yaşlı demeden katletmişlerdi.

Madımak’ta hayatını kaybeden 30 kişi katliamdan sonraki günlerde çoğunluğu Ankara’da olmak üzere kitlesel törenler ve protesto yürüyüşleriyle yurdun çeşitli bölgelerinde ve Hollanda’da defnedildiler. Asım Bezirci ile Nesimi Çimen’in cenazeleri ise Zincirlikuyu ve Karacaahmet mezarlıklarında defnedilmek üzere İstanbul’a getirildi. Katliamda ağır yaralanmış olan şair Metin Altıok 8 Temmuz’da İstanbul’da yüzbinlerce kişinin katıldığı cenaze töreni sırasında henüz hayattaydı. Ne var ki 9 Temmuz günü o da hayatını kaybetti.


8 Temmuz günü Şişli, Fındıklı, Zincirlikuyu ve Karacaahmet güzergâhında yapılan cenaze töreni ve yürüyüşlere kitlesel bir katılım gerçekleşmiş, protestolar şehri ayağa kaldırmıştı. Bezirci ile Çimen’in cenazelerinin kaldırıldığı güne ilişkin detaylı okuma yapmak isteyenler, AABK tarafından yapılan Madımak Katliamı Hafıza Merkezi kapsmındaki “Alacakaranlıkta 30 Yıl: Madımak Katliamı” web belgeselimizin ilgili bölümünü okuyabilir: https://wbel.madimak.org/hikaye/istanbul/istanbul.selolupakansehir/

Fotoğraflar: Yücel Tunca – İstanbul, 8 Temmuz 1993






























Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1990
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı