Bayrampaşa Cezaevi’nde Görüş Engellemesi – 1989

Sağmalcılar ya da İstanbul Kapalı Ceza ve Tutukevi olarak da bilinen Bayrampaşa Cezaevi, 2008 yılında yıkılana kadar 40 yıl boyunca faaliyetteydi.

Bayrampaşa Cezaevi ve ülke genelindeki diğer cezaevleri insanlık dışı koşullar ve kötü muamele gibi insan hakları ihlalleri nedeniyle bugün olduğu gibi geride kalan onlarca yıl boyunca kamuoyu gündeminde kaldı. Yoğun kamuoyu baskısı, protestolar, açlık ve ölüm grevleri gibi eylemler, devletin ve hükümetlerin siyasi kararlarının sonucu olan hak ihlallerini ortadan kaldırmaya yetmediyse de zaman zaman nispi düzenlemelerle sorunların hafifletilmesi ya da ertelenmesi sağlanabildi. Bütün bu küçük kazanımları elde etmek için çok sayıda insan hayatını kaybetti ve sakat kaldı; tutuklanan birçok insan protesto ettikleri koşulların içine düştü.

Cezaevlerinin içindeki insan onuru ile bağdaşmayan koşullar ve hak ihlalleri çoğu zaman cezaevi önlerinde de yaşandı. Keyfi açık görüş ve görüş iptalleri, görüşmeci sınırlandırmaları, son dakika müdahaleleri ve cezaevleri arasında yapılan sevkler ile tutuklu ve hükümlü yakınlarına da büyük zorluklar yaşatıldı.

Bugün paylaştığım iki fotoğraf, 1989 yılında, Bayrampaşa Cezaevi’ndeki tutuklu veya hükümlü yakınlarını ziyarete gelenlere görüş gününün iptal edildiği bilgisinin verildiği günlerden birine ait. Özellikle siyasi tutuklu ve hükümlülerin avukat ve aile görüşmesinin o gün gerçekleştirilmeyeceği, bir cezaevi görevlisi tarafından duyuruluyor. Bu durum ilk kez yaşanmadığı için bir infialle neden olmuyor; aileler açıklamayı sesiz bir öfke ve üzüntüyle dinliyor.

Fotoğraflar: Yücel Tunca – Bayrampaşa, İstanbul, 25 Temmuz 1989    



Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1990
Devamı

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı