İnsan Hakları Savunucusu Didar Şensoy’u Uğurlamak - 1987

 

İnsan Hakları Derneği’nin kurucularındandı Didar (Şensoy) Abla. Sadece kardeşi siyasi mahkûm Hasan Şensoy’un değil, cezaevlerinde direnen tüm mahkûmların ve dışarıda da bizlerin ablasıydı. Derneğin kuruluşundan bir yıl sonra Kazlıçeşme’den Ankara’ya gidecek olan tutuklu ve hükümlü aileleriyle birlikteydi; otobüse binmeden hemen önce Selamlaştık, “İyi yolculuklar” dedik. Üç otobüsle yola çıktılar. Arkalarından su dökenler oldu, biz el salladık. Topkapı’ya doğru yürürken “Döndüklerinde İHD’de ziyaret edelim Didar Abla’yı.” dedik birbirimize. Ağustosun son günleriydi ve hayatımın 21. yazı bitmek üzereydi.

“Didar Abla ölmüş!” dediklerinde uzun süre bunun ne demek olduğunu kavrayamadık. Daha dün yolcu ettiğimiz Didar Şensoy mu ölmüştü? Son anda görüp “Yakında görüşürüz.” diyebildiğim Didar Abla’yı mı kaybetmiştik? Neden?

O günlerde 12 Eylül uzantısı faşizm saldırganlığını özellikle cezaevlerinde sürdürüyordu. Metris, Sağmalcılar, Diyarbakır cezaevlerinin her birinden peş peşe korkunç işkence ve yoğun baskı haberleri geliyordu. Sol kamuoyunun tepkileri, cezaevlerindeki direniş, hiçbiri şiddetin önünü kesmeye yetmiyordu. Bunun üzerine çocukları, eşleri, yakınları cezaevlerinde olan bir grup insan Ankara’ya gidip TBMM önünde sorunun çözümü için eylem yapmaya karar vermişti. Gittiler de…

Dünya Barış Günü olan 1 Eylül’de, cezaevlerindeki faşist saldırıların durdurulmasını, insan onuruna uygun koşulların oluşturulmasını talep ederek gittikleri meclisin önünde polisin saldırısına uğradılar. Saldırının şiddeti Didar Şensoy’un şeker komasına girmesine neden olmuş, çok geçmeden son nefesini vermişti.

Birkaç gün önce yoldaşlarıyla birlikte Kazlıçeşme’den Ankara’ya yolcu ettiğimiz Didar Abla’yı bu kez Feriköy Mezarlığı’ndan sonsuzluğa uğurlamanın kahredici ağırlığı nasıl anlatılabilir ki?

Fotoğraflar: Yücel Tunca – Feriköy, Şişli, İstanbul, 3 Eylül 1987












Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1990
Devamı

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı