Semaha Durmak, Şiir Söylemek İçin Gitmişlerdi, Ağıtlarla Döndüler- 1993


Türkiye'nin dört bir yanından Pir Sultan Abdal Kültür Etkinlikleri için Sivas'a gelen çoğu Alevi ya da sosyalist yüzlerce kişi, 2 Temmuz günü, öğle namazı çıkışında organize bir şiddet dalgası yaratan binlerce milliyetçi faşist ve İslamcı güruhun hedefi haline geldi. Etkinlik katılımcıları ve izleyicileri önce Atatürk Kültür Merkezi önünde büyük bir linç girişimine maruz kaldı, ardından akşama doğru sığındıkları Madımak otelinde katledildiler.

Gün boyu süren şiddet dalgasını devletin tüm unsurları sadece izledi. Saldırganları, sırtlarını sıvazlayarak dağıtıyormuş gibi yapan asker-polis güvenlik görevlileri; "çok korkmuştum" diyen vali; "olay münferit" diyen Cumhurbaşkanı; "halkımızın burnu kanamamıştır" diye başbakan; "her türlü önlem alındı" dedikten iki saat sonra 33 kişinin katledilmesini izleyen başbakan yardımcısı; "helikopterle kırsala indik, merkezde, otelin önünde ilk taşları atıp geri çekildik" diyen kontgerilla itirafçıları; tiyatro gibi bir yargılama süreci sonunda zaten çoğu kapağı yurt dışına atmış piyonlara göstermelik cezalar veren hakimler; bizzat dahli olduğu aşikar olan devlet görevlilerinin yargılanmasını sağlayamayan muhalif kamuoyu...

İslamcı ve milliyetçi faşist güruhun ateşe verdiği Madımak Oteli'nde hayatını kaybedenlerin yakınları ile saldırılarda hayatta kalabilenlerin bir kısmı 3 Temmuz günü İstanbul Havaalanı'nda karşılaştıkları anda yüreklerden kopup çığ gibi büyüyen bir çığlık kaplamıştı dört bir yanı. O çığlığın yakıcılığını azaltabilecek adalet yıllar içinde ne yazık ki sağlanamadı. O yüzden Madımak halen yanıyor. O yüzden devam eden bir katliamdır Madımak.

Fotoğraf: Yücel Tunca - Yeşilköy Havalimanı, İstanbul, 3 Temmuz 1993

Kulaktan dolma bilgilerin ötesine geçip hakikate yaklaşmak istiyorsanız, yönetmenliğini yaptığım "Alacakaranlıkta 30 Yıl: Madımak Katliamı" web belgeselini, izlemenizi, okumanızı öneririm.
webbelgesel.madimak.org

Yorumlar

Yorum Gönder

Yorumunuzu, etik ve yasal sorun oluşturmadığı takdirde birkaç gün içinde onaylanıp yayınlayacağım. Katkınız için teşekkür ediyorum.

Bu blogdaki popüler yayınlar

1 Mayıs’ta Polis, Akif Dalcı’yı Vurdu! – 1989

Resim
(Uyarı: Fotoğraflarda polis şiddeti ve cinayet görüntüsü yer alıyor.) 1987’de Emek sinemasında yapılan 1 Mayıs kutlamasından sonra, ‘88’de işçiler ve emek örgütleri yeniden kapalı salon toplantısı yapmak istemediler ve ‘87’deki kapanışta sözleşildiği gibi emeğin bayramını Taksim’de kutlamak üzere yola düştüler. Ancak polis barikatları, Taksim’e yürümek isteyen az sayıdaki işçi ve öğrencinin önünü daha yola çıktıkları noktalarda kesmişti. 1988 1 Mayıs’ından elimde hiç fotoğraf yok. Nerede olduğumu, neden sokaklarda olmadığımı hatırlamıyorum. Fakat 1989 1 Mayıs’ının erken saatlerinden itibaren Taksim’deydim. Büyük bir polis yığınağı vardı meydan ve çevresinde. Günler öncesinden emek örgütleri Taksim’i işaret ederek tüm emekçileri 1 Mayıs Alanı’na çağırmış fakat ne olduysa son anda bu çağrıyı iptal etmişlerdi. Diğer yandan devrimci gruplar, işçilerle, öğrencilerle birlikte Taksim’e çıkıp, 1 Mayıs’ı burada kutlama konusunda kararlıydı. Buna karşılık olarak, başında Turgut Özal’ın bul...
Devamı

Türkiye Solunda Birlik Arayışı: Kuruçeşme’den Sosyalist Birlik’e - 1990

Resim
TBKP, TSİP ve Sosyalist Birlik gibi bazı sol, sosyalist, devrimci grupların Türkiye solundaki birliği sağlamak amacıyla İstanbul, Kuruçeşme’de düzenledikleri toplantılardan 11 Nisan 1990 tarihli olanına ait fotoğraflar paylaşıyorum bugün. Devrimci Sosyalist Blok oluşturmanın zorlu sürecine giren örgüt ve yapılanmaların bir kısmı aynı yılın sonlarına doğru Sosyalist Birlik Partisi’ni kurdular. Parti 1995 yılında devlet tarafından kapatıldı. Fotoğraflar: Yücel Tunca - Kuruçeşme, İstanbul, 11 Nisan 1990
Devamı

‘Seçilmiş Kardeş’im, Özdemir Hocam, Maden İşçileri ve Ekoloji Savunucuları İçin Bir Saygı Yazısı

Resim
Beş on gün öncesiydi. Kardeşim gibi sevdiğim bir arkadaşım ile bir vesile üzerine Bergama’da buluşmuştuk. Sohbet çeşitli konular üzerinden dönüp dolaşıp fotoğrafa geldiğinde ona uzun uzun Özdemir Gürsoy’dan bahsetmiştim. Özdemir hocam, Uğur Mumcu gibi bir idolün zihnimde yarattığı rüzgâra kapılıp araştırmacı gazeteci olmak maksadıyla girdiğim okulda yönümü değiştiren ve aklıma, yüreğime fotoğrafı yerleştiren insandı. Milliyet gazetesinin kıdemli foto muhabirlerindendi Özdemir Gürsoy ve yanlış hatırlamıyorsam yeni emekli olmuştu. Üniversitede yıllardır yaptığı öğreticiliği ise bırakmamış, gazetecilik adayı olan biz öğrencilere fotoğrafçılık dersi veriyordu. Yüz-yüz yirmi kişilik anfide oturup metrelerce uzaktaki bir hocanın elinde tuttuğu fotoğraf makinesinde neyin ne olduğunu anlamak neredeyse imkansız, imkansız olduğu kadar aynı zamanda son derece keyifsizdi. Fotoğraf makinesinin kendisi de bir nesne olarak pek ilgimi çekmiyordu doğrusu. Ne zaman ki hocamız eski usul bir dia makines...
Devamı